Historia•7 września, 2026

NOWA HISTORIA. Mario Borzaga i męczennicy z laosu

Męczennik miłości i człowiek szczęśliwy

Gdy w wieku 25 lat wyruszał z Neapolu w stronę Azji Południowo-Wschodniej, nie zabierał ze sobą wielkich koncepcji politycznych ani rozbudowanych planów misyjnych. Posiadał coś znacznie bardziej wartościowego: serce bezgranicznie otwarte na drugiego człowieka i nieporuszone przekonanie, że Ewangelia to najpiękniejsza historia, jaką można opowiedzieć ludzkiemu życiu.

Dziecięca czułość i zapach lodów na włoskim skwerze

Wszystko zaczęło się w Trydencie, gdzie 27 sierpnia 1932 roku na świat przyszedł Mario Borzaga. Rzeczywistość ukształtowała go w duchu prostoty, rodzinnego ciepła i głębokiej empatii. Będąc o cztery lata starszym bratem dla małej Lucii, z ogromną odpowiedzialnością i czułością roztaczał nad nią opiekuńcze skrzydła. Byli nierozłączni. Gdy odprowadzał ją do przedszkola, mocno trzymał ją za rękę, dając jej poczucie bezpieczeństwa, które zapamiętała na całe życie.

Zanim jednak odebrał siostrę po zajęciach, z młodzieńczą energią biegał na pobliskie korty tenisowe, by podawać piłki grającym. Bynajmniej nie chodziło o sportowe pasje – drobne monety, które w zamian otrzymywał od graczy, błyskawicznie zamieniały się w porcję lodów dla młodszej siostrzyczki. Ta zwyczajna, codzienna troska o uśmiech drugiego człowieka stała się najpiękniejszym prologiem do jego późniejszego kapłaństwa.

„W mojej modlitwie nie proszę Jezusa o radość ani o siłę; proszę Go jedynie, abym zawsze coraz bardziej Go kochał”

– słowa, które stały się mottem posługi o. Mario Borzagi.

Głos powołania odezwał się wyjątkowo wcześnie. Już jako 11-letni chłopiec przekroczył progi małego seminarium, by z biegiem lat dojrzeć do decyzji o wstąpieniu do Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Pragnął iść na krańce świata, nosząc w sobie cichą, głęboką tęsknotę za misją ad gentes.

Ostatni szlak przez górskie lasy Pha Xoua

Wiosna 1960 roku przyniosła ze sobą niepokój. Po zakończeniu II wojny światowej falująca fala ateistycznego komunizmu wstrząsała krajami Azji Południowo-Wschodniej. Nienawiść do wiary zbierała śmiertelne żniwo, jednak dla o. Mario powierzeni mu ludzie byli ważniejsi niż własne bezpieczeństwo.

W niedzielę 24 kwietnia 1960 roku, tuż po sprawowanej Mszy Świętej, do misjonarza przyszli mieszkańcy wioski Pha Xoua, prosząc o posługę kapłańską i nawiedzenie ich domu. Wioska leżała daleko – trzy dni pieszej drogi przez niebezpieczne góry i gęste lasy. Ojciec Mario nie wahał się ani chwili. Następnego dnia, 25 kwietnia, wyruszył w trasę wraz z młodym laotańskim katechistą, Paulem Thoj Xyooj.

Była to droga bez powrotu. Obydwaj zostali schwytani przez komunistyczną partyzantkę i zamordowani z nienawiści do wiary. Ojciec Mario Borzaga miał wówczas zaledwie 27 lat. Jego heroiczna wierność Chrystusowi, Watykanowi i powierzonej mu garstce wiernych dobiegła końca na górskim szlaku, czyniąc go najmłodszym z grupy 17 męczenników z Laosu.

Co nam zostawił

Życie błogosławionego Mario Borzagi to niezwykły drogowskaz pokazujący, że autentyczne szczęście nie zależy od wygody czy spokoju, lecz rodzi się z całkowitego otwarcia na Boga i drugiego człowieka. Jego historia uczy nas, że heroizm rozpoczyna się od najmniejszych, codziennych gestów – takich jak zbieranie piłek na kortach, by sprawić radość młodszej siostrze – oraz przypomina o wartości bezinteresownej służby każdemu, kto puka do naszych drzwi. W świecie pełnym tymczasowości bł. Mario pozostaje poruszającym wzorem odważnej wierności własnemu powołaniu i obranym wartościom, za które był gotów oddać własne życie.