Historia•23 czerwca, 2026

NOWA HISTORIA. Błogosławiony Franciszek Esteban i Towarzysze.

Grupa 22 misjonarzy, którzy zamiast uciekać przed nadciągającą falą nienawiści, wybrali wierność do samego końca.

Choć najmłodszy z nich miał zaledwie 16 lat, w godzinie próby wykazali się dojrzałością, która zawstydziła ich oprawców. To opowieść o potędze przebaczenia w obliczu wycelowanych luf karabinów.

Spokojna misja w cieniu rewolucji

Wszystko zaczęło się w 1929 roku w hiszpańskim Pozuelo, gdzie Misjonarze Oblaci założyli swój dom zakonny. Ich codzienność była prosta i wypełniona pracą: katechizowali dzieci, spowiadali, głosili kazania i pomagali w okolicznych parafiach. Byli częścią lokalnej społeczności. Jednak w połowie lat 30. sytuacja polityczna w Hiszpanii zaczęła gwałtownie gęstnieć. Religijny radykalizm komitetów rewolucyjnych sprawił, że cisi zakonnicy nagle znaleźli się na celowniku jako „wrogowie ludu”.

W lipcu 1936 roku nienawiść zapukała do drzwi klasztoru. Oblaci zostali uwięzieni we własnym refektarzu, za zakratowanymi oknami. 24 lipca o trzeciej nad ranem rozpoczęła się pierwsza faza dramatu. Bez sądów, bez obrońców i bez wyroków wywołano siedmiu młodych zakonników – najmłodszy z nich, Pascual, miał zaledwie 19 lat. Wsadzono ich do ciężarówek i rozstrzelano na obrzeżach miasta. Pozostali w klasztorze współbracia nie panikowali; w ciszy i na kolanach przygotowywali się na to, co nieuchronne.

„Wiem, że nas zabijacie dlatego, że jesteśmy katolickimi zakonnikami. Tak, jesteśmy. Tak ja, jak i moi towarzysze przebaczamy wam z całego serca. Niech żyje Chrystus Król!”

– te słowa o. Franciszek Esteban-Lacal wypowiedział w kierunku plutonu egzekucyjnego.

Wśród uwięzionych był młody, 24-letni Gregorio Escobar, wyświęcony na kapłana zaledwie kilkanaście dni przed wybuchem wojny. W swoim pamiętniku i listach do siostry zostawił niezwykłe świadectwo mentalności tych młodych ludzi. Pisał, że oddanie życia za wiarę byłoby „najlepszym spełnieniem kapłaństwa”. Ci młodzi chłopcy nie szukali śmierci, ale byli gotowi na najwyższy autorski akt wiary. Chcieli złożyć swoje życie w ofierze.

Co nam zostawili?

Błogosławiony Franciszek Esteban i jego Towarzysze uczą nas, że istnieją wartości, których nie da się spacyfikować za pomocą strachu i przemocy. Ich postawa to radykalny sprzeciw wobec logiki nienawiści – zamiast przekleństw, ich oprawcy usłyszeli słowa przebaczenia. Pokazują nam, że prawdziwa dojrzałość i męstwo nie zależą od wieku, ale od tego, jak mocno potrafimy trzymać się swoich ideałów, gdy wszystko wokół nas płonie.