Wybucha wojna domowa. Bojówki rewolucyjne wpadają do ich domu z bronią. Demolują kaplicę, niszczą wszystko, co dla chłopaków ważne. 38 oblatów zostaje stłoczonych w refektarzu z zakratowanymi oknami. Zamiast paniki – niesamowita solidarność. Mimo realnego zagrożenia i opcji ucieczki w pojedynkę, trzymają się razem, wspierani przez swojego lidera, prowincjała o. Franciszka Estebana. 24 lipca nad ranem milicja bez sądu wywozi i rozstrzeliwuje pierwszych siedmiu z nich. Najmłodszy, Pascual, ma tylko 19 lat.

Po krótkim okresie ukrywania się w prywatnych domach, oblaci znowu trafiają za kraty – do madryckiego więzienia San Antón. Cierpią głód, potworne zimno i psychiczny terror. W papierach więziennych oprawcy nie mogą znaleźć na nich żadnego paragrafu. W rubryce „winny” wpisują bezradnie: zakonnik, kleryk. W mroku cel wyróżnia się br. Marcelino – chłopak od kuchennej chochli, który teraz swoją autentycznością i prostym różanńcem podtrzymuje na duchu starszych i wykształconych współbraci.

Finał dramatu w Paracuellos de Jarama. 13 oblatów, z o. Estebanem na czele, zostaje wywołanych przez więzienne głośniki na śmierć. Stając przed plutonem egzekucyjnym, prowincjał prosi o czas na pożegnanie i rozgrzeszenie braci, po czym publicznie wybacza katom. Gdy padają strzały, jeden z rannych kleryków zamiast krzyku nienawiści woła ostatkiem sił: „Niech żyje Chrystus Król!”. Nie dali się złamać. Pokonali system bez użycia przemocy, zostawiając dziedzictwo, które 17 grudnia 2011 roku przypieczętowała oficjalna beatyfikacja w Madrycie.